Afghan Women's Network
AWN

Afghan Women's Network

سند موقف زنان افغان برای نشت ناتو سپتمبر 2014

مقدمه:

2014 سال تاریخی برای افغانستان و مردم این کشور میباشد. اتباع افغانستان توسط تمرین دموکراسی یک بار دیگر شاهد حکومت انتخابی وانتقال قدرت از یک ریس جمهور منتخب به ریس جمهور جدید به شکل صلح آمیز و دموکراتیک در دهه گذشته خواهند بود. در حین حال خروج نیرو های امنیتی بین المللی( ناتو) در این سال مکمل خواهند شد و مسولیت های امنیتی به شکل کلی به نیرو های امنیت ملی سپرده خواهد شد. این زمان مهم برای افغانستان و جهانیان برای تضمین نمودن صلح پایدار، دموکراسی و عدالت بعد از 2014 میباشد تا مردم بتوانند زندگی عاری از تبعیض و جنگ را سپری نموده به شکل همه شمول جز فعالیت ها در سطح ملی و محلی برای آوردن صلح و ثبات، تحصیلات عالی، طبابت، کاریابی، حل منازعات و پروسه صلح باشند.

بعد از نشست سران ناتو در شیکاگو در سال 2012،این باردولت شاهی انگلستان میزبان نشت سران ناتو در ماه سپتمبر 2014 خواهد بود. یکی از بحث های قابل توجه این نشست در مورد افغانستان بعد از خروج مکمل نیرو های امنیتی بین المللی خواهد بود.

شبکه زنان افغان نهاد چتری است که شامل 120 نهاد های مرتبط به حقوق زن و 3000 عضو انفرادی میباشد. شبکه در دهه گذشته نقش فعال را برای بحث و دخیل نمودن مسایل حقوق زن در سطح پالیسی با دولت افغانستان و جامعه بین المللی از سال 2001 بدین سو داشته است. قبل ازنشست سران ناتو، شبکه زنان افغان مروری بر پیشنهاداتی که در سال های اخیر برای حکومت افغانستان و جامعه بین المللی در مورد امنیت و مصونیت زنان به شکل عمومی، همچنان مشارکت فعال و نقش تصمیم گیری زنان در داخل ساختار های وزارت داخله، دفاع و امینت ملی ارایه نموده بود انجام داد. شبکه زنان افغان همچنان طی کنفرانس یک روزه ملی پیشنهادات زنان را برای این سند موقف جمع اوری نمود. در این کنفرانس اشتراک کننده گان چالش های فعلی و پیشنهادات برای آینده جهت تقویت زنان، مشارکت سیاسی و اجتماعی شان و همچنان مصونیت و امنیت آنها مورد بحث قرار داده شناسایی نمودند.

چالش های فعلی

زنان در عموم از آینده افغانستان مطمین نیستند. انتقال قدرت سیاسی و امنیتی نه تنها زنان افغان را به شکل کلی و همه شمول در این پروسه ها دخیل ننمود بلکه به ضروریات آنها هم توجه صورت نگرفت. زنان از عدم واضع بودن این که تعهدات حمایت از افغانستان بعد از سال 2014 چی طور تطبیق خواهند شد شاکی اند. زنان هنوز هم در سطوح رهبری و تصمیم گیری نقش فعال نداشته و دسترسی به معلومات و فیصله های ملی و محلی ندارند.

شبکه زنان افغان سند های موقف، اعلامیه ها و اظهارات گسترده را برای شریک نمودن معلومات اصلی در مورد چالش های که فراخوان زنان در سرتاسر کشور است به نشر رسانده است. شبکه و اعضای آن تعدادی از چالش های کلیدی را شناسایی نموده اند که بار ها با دولت افغانستان و متعهدین بین اللملی به اشتراک گذاشته شده است که متاسفانه توجه بسیار اندکی تا حال صورت گرفته است. برخی از چالش هایی که هنوز هم بدون توجه باقی مانده است شرح زیر میباشند:

1. صلاحیت بررسی از پروسه جلب و جذب درنیروهای امنیت ملی افغانستان از جمله پلیس محلی افغانستان (ALP) برای گزارش دهی در مورد گذشته کاری جدید الشمولین قبل ازپروسه ثبت نام بدون شمولیت زنان صورت میگرد. در حال حاضر در سطح ملی،انهای که به نیروهای امنیتی افغان از جمله ALP استخدام شده اند شامل تعداد ناقضان حقوق بشر متهم برای جرائمی مانند تجاوز جنسی، قتل، شکنجه و سوء استفاده از قدرت میباشد.

2. با وجود تلاش ها در 12 سال گذشته به افزایش زنان به پولیس ملی افغانستان (ANP) و ارتش ملی افغانستان (ANA)، اطلاعات متعددی در مورد کار واقعی در استخدام زنان و سهم فعال شان در این نیرو های موجود است.همچنان در مورد تلاش ها برای افزایش تعداد زنان و ایجاد فضای آزاد و امن عاری از آزار و اذیت بعد از جلب و جذب در این ارگان ها مقطه ای، صغیف و کوتاه مدت میباشد.

3. بحث و آگاهی دهی در مورد حقوق بشر و حقوق زن در رهنمون درسی اکادمی پولیس ملی و اکادمی اردو ملی به شکل سطحی و محدود شامل گردیده است. این محدویت تاثیرات قوی بالای استخدام شونده گان جدید نداشته و از این لحاظ نیرو های امنیتی به خصوص پولیس کمتر به متضررین خشونت های فامیلی به خصوص زنان در سرتاسر کشور رسیده گی نموده اند.

4. استراتیژی انکشاف ملی افغانستان (ANDS) و پلان کاری ملی زنان (NAPWA) ادغام جندر را به شکل همه شمول انعکاس داده است. این دو سند مهم زمینه تطبیق پالیسی ها برای تساوی جنسیت و نظارت از تطبیق این پالیسی ها را مهیا نموده است متاسفانه در حال حاضر تطبیق این دو سند مهم توسط نهاد های دولتی به خصوص وزارت امور داخله و وزارت امور دفاع بسیار ضعیف میباشد. همچنان در مورد پروسه نظارت از تطبیق این ابزار ملی هیچ نوع معلومات در دسترس قرار ندارد.

5. در حالی که دولت افغانستان به قوانین بین المللی حقوق بشر و قطعنامه های شورای امنیت ملل متحد متعهد است، پروسه ترتیب و نهایی ساختن پلان عمل قطعنامه 1325 شورای امینت ملل متحد در مورد زنان، صلح و امنیت از سال 2011 بسیار آهسته و ضعیف به پیش میرود. طولانی بودن پروسه نهایی ساختن پلان عمل، رسیدگی به چالش های مهم زنان مانند مشارکت، حفاظت، امنیت و تعامل به شکل سیستماتیک و حسابده را به مشکل قرار داده است.

6. از زمان آغاز روند انتقال امنیت، زنان در بسیاری از بخش های کشور محدودیت های امنیتی روبرو هستند. زنان عضو در شورای ملی، افسران زن در نیروهای امنیتی و فعالین حقوق زن در جامعه مدنی مورد تهدید و حمله قرار گرفته اند. در اغلب موارد، زنان که در معرض خطر قرار گرفته اند جان خود را به دلیل عدم وجود میکانیزم حفاظتی از دست داده اند.

7. در حالی که تلاش های مانند تخصیص بودیجه برای برنامه های تقویت و حمایت از زنان در بخش های امنیتی درنظر گرفته شده است عدم پلان تطبیقی مشخص، عدم مشاوره با گروه ها و سازمان های زنان از جمله شبکه زنان افغان و نبود پروسه نظارت برای حصول اطمینان از تاثیر، نتیجه و پایداری وجود دارد.

8. با وجود تعهدات که در نشست های بین المللی مانند اجلاس ناتو در شیکاگو (2012) به حمایت از نیروهای امنیتی افغان از طریق آموزش و پشتیبانی فنی بعد از سال 2014 تاکید صورت گرفته است از این که این حمایت برای زنان در نیرو های امنیتی چی تدابیر در دست دارد معلومات کافی وجود ندارد.

پیشنهادات کلیدی برای حفظ دست آورد های زنان افغان:

با وجود عدم اعتماد در مورد وضعیت کنونی شبکه زنان افغان یک بار دیگر پیشنهادات ذیل را به دولت افغانستان و متعهدین بین اللملی آن برای توجه و تطبیق پیش کش مینماید:

1. شامل ساختن بخش مردمی که زنان هم جز آن باشند در بررسی از پروسه جلب جذب در نیرو های امنیتی افغانستان به شمول پولیس محلی شرایط گزارش دهی را در مورد گذشته و تجربه قبلی جدید الشمولین فراهم ساخته از داخل نمودن ناقضین حقوق بشر جلوگیری میشود.

2. حمایت و تشویق وزارت امور داخله و وزارت دفاع ملی برای ایجاد همکاری و هماهنگی نزدیک جهت شناسایی نیازهای زنان در نیروهای امنیتی، تقویت سیستیم های تشریک معلومات در مورد جلب و جذب و تقویت زنان و حسابدهی از پروسه جلب و جذب زنان در نیرو های امنیتی و تقرر شان در بست های کلیدی.

3.در پشتیبانی برای توسعه ظرفیت کاری نیروهای امنیت ملی افغانستان باید توجه ویژه ای به چگونگی پاسخگویی نیروهای امنیتی افغان به نیازهای شهروندان، به ویژه زنان و کودکان میباشد. این شامل تمرکز بیشتر در مورد آموزش های پولیس مدنی ،مردمی، حقوق بشر، حقوق زنان و قطعنامه 1325 شورای امنیت ملل متحد است.

4. زمینه سازی بیشتر منابع مالی و تخنیکی برای واحد های حل خشونت های فامیلی که ساختار مهم برای پرداختن به نیازهای زنان که با خشونت های خانوادگی و اجتماعی روبرو هستند و ازدیاد بست های بلند رتبه در ساختار سازمانی (تشکیل) وزارت امور داخله برای افزایش تقرر زنان در بست های بلند رتبه در این واحد ها ضروری میباشد.

5. پشتیبانی ازایجاد کمیسیون مستقل نظارت جامعه مدنی برای نظارت کامل بر تطبیق استراتژی های جنسیتی موجوده مانند استراتیژی انکشاف ملی، پلان ملی کاری زنان و برنامه عمل ملی آینده در مورد زنان، صلح و امنیت حسابدهی و شفافیت را تقویت میدهد.

6. طرح پلان ملی در مورد زنان، صلح و امنیت (قطعنامه 1325) نیاز به تمرکز جدی دولت افغانستان برای نهایی شدن و تطبیق آن را دارد. اولویت دهی تطبیق این پلان به طور مستقیم تاثیرات مثبت و قابل توجه را بالای مشارکت فعال و قوی زنان و موفقیت پروسه صلح و امنیت خواهد داشت.

7. زمینه سازی و ایجاد میکانیزم حفاظتی برای زنان کارکن (پارلمان، سکتور های امنیتی، حکومت و جامعه مدنی) ضروری میباشد. چنین میکانیزم میتواند از ناپدید شدن زنان از ساحه کار و جامعه جلوگیری نماید. با نظر داشت دستورالعمل های اتحادیه اروپا و تعهدات جامعه بین المللی تحت پلان کاری ملی در مورد زنان، صلح و امنیت ما خواهان حمایت جامعه بین الملل از ایجاد میکانیزم حفاظتی از مدافعین حقوق بشری زنان میباشیم.

8. وجوه مالی توسط جامعه جهانی برای اصلاحات در بخش امنیتی شامل استخدام زنان باید هنوز هم در مشورت با گروه های زنان برای برنامه ریزی و اجرای آن و همچنان گنجانیدن زنان در ارشد پست رتبه بندی در نیروهای امنیتی افغان ضروری میباشد.

9. تصمیمات و تعهدات که در اجلاس ناتو 2014 در کشور انگلستان مجددا گرفته میشود باید برنامه های روشن و طرح های قابل تطبیق را در مورد حمایت از زنان داشته باشد.