Afghan Women's Network
AWN

Afghan Women's Network

" آیا میتوانید یک کشور را آباد نمائید درحالیکه نصف مردم آنرا فقیر بگذارید؟ "

" آیا میتوانید یک کشور را آباد نمائید درحالیکه نصف مردم آنرا فقیر بگذارید؟ "

زنان افغان بالای حکومت  خود و حمایت کنندگان بین المللی آن پیامی دارند :  زنان میتوانند؛ و حق، ظرفیت و آرزوی این را دارند که در پروسه انتقال شامل باشند و خواهان هستند  تا منحیث یک قوه مهم سازنده در آوردن ثبات، انکشاف اقتصادی و صلح دوامدار برای کشورخود محسوب گردند. بدین ملحوظ کنفرانس بن نباید پلات فورم ویا خط مشی دیگر جهت ادامه دادن به محروم سازی زنان باشد. از این لحاظ ما زنان افغان خواهان اشتراک% 25    زنان از نهادهای  حکومتی و غیر حکومتی در پروسه بن هستیم .

برای پخش فوري

6 اکتوبر، 2011

کابل – درجریان آمادگی ها برای کنفرانس بین المللی بن درمورد افغانستان، زنا ن افغان گردهم آمدند تا صدای خودرا به وسیله "سند موقف زنان افغان" بلند نمایند، که این گردهمایی توسط شبکه زنان افغان (AWN) تسهیل و میزبانی گردیده  است . این سند موقف زنان؛ منعکس کننده دیدگاه ها و سفارشهای زنا ن افغان میباشد که در نشست ها، میزهای مدور و ورکشاپهای متعدد که توسط شبکه زنان افغان دایرگردیده بودند، روی آن مشورتها صورت گرفته است. این سند نشاندهنده آنست که زنان افغان آینده خود و آینده کشورشانرا در پروسه انتقال و بعد از آن چگونه میبینند.

بعد از ده سال ذیدخل بودن جامعه بین المللی، افغانستان بار دیگر در موقعیت مهم ستراتیژیک قراردارد. کنفرانسها در ترکیه، بروکسل و بن برای دریافت گزینه های بدیل منطقوی و بین المللی جهت آوردن ثبات، امنیت و پیشرفت های اقتصادی درافغانستان بعد از سال 2014 که جامعه بین المللی حضور نظامی خودرا درافغانستان کاهش میدهند، تلاش خواهند نمود.

درحالیکه رهبران جهان و بازیگران  مهم منطقه در استامبول، بروکسل و بن گردهم خواهند آمد؛ زنان افغان تاکید میکنند که هر برنامه ونقشه برای پیشرفت اقتصادی، صلح، ‌ثبات و امنیت درافغانستان که شمول و اشتراک زنان را درآن نادیده بگیرند؛ آنها دیدگاه و هدف شان را به دست نخواهند آورد. زنان افغان بطور دوامدار به پالیسی سازان گوشزد میکنند که به تعهدات کنونی شان وفادار باشند و چهارچوب پروسه انتقال را براساس حفظ دستاوردها و قربانی های زنان افغان، بنا نهند.

زنان افغان نگران اند که باوجود دستاوردهای مثبت چشمگیر در زندگی زنان در ده سال گذشته، وضعیت پیشرفت و ترقی شکنند بوده و بعضی اوقات محدود به الفاظ و شعار  است. راه حل ها، قوانین، پالیسی ها، برنامه های عمل و ستراتیژیهای بی شمار برای توانمند سازی زنان افغانستان  به وجود آمده ولی سوابق تطبیق و پیگیری آنها هنوزهم آمار غیر قابل قبول  را نشان میدهند. بدین ملحوظ قبل از طرح برنامه ها وستراتیژی های جدید، زنان اصرار دارند که حکومت افغانستان و جامعه جهانی باید عملی نمودن ا لتزامات و تعهدات قبلی خود را درمورد بهبود وضعیت زنان افغان که درزمان پروسه بن به آن توافق نموده بود، بازتاب داده وآن را مجدداً مرورنمایند.

شبکه زنان افغان به لابی، حمایت و وکالت خود با حکومت افغانستان و حمایت کننده های بین المللی آن، جهت ادغام و شامل ساختن زنان افغان در پروسه های جاری درکشور، به هدف موفقیت  آن پروسه ها، ادامه خواهد داد.

جهت جزئیات بیشترسفارشات لطف نموده به سند موقف زنان افغان مراجعه نمائید.

 

پروسه انتقال : امنیت و حاکمیت قانون

پالیسی سازان و حکومت افغانستان بارها به صراحت اظهار نموده اند که پروسه انتقال تنها دربرگیرنده امور نظامی و امنیتی نیست، درحالیکه تجربه عملی نشان میدهد که درزمان پروسه انتقال به بخشهای بهبود حاکمیت قانون، حکومتداری و دسترسی به عدالت و اینکه امنیت زنان دراین نوع پروسه ها تا چه اندازه  متاثر میشود، توجه نگردیده است. پروسه انتقال باید از دیدگاه شهروندان افغان آغاز گردد، که درآن زنان و مردان افغان برای آینده بهتر شان مسئولیت بگیرند.

طرح یک برنامه  جامع برای انتقال و خروج نیروهای بین المللی ضروری است مگر  پروسه سریع انتقال ممکن سرمایه گذاری و قربانی های بیشتر از 40 کشور جهان و قربانی های متعدد نیروهای امنیتی افغان و همچنان مردم عام افغانستان؛ زنان، مردان و اطفال را در این کشور نیز  به خطر خواهد انداخت. سازمان ها وفعالین زنان دسترسی بهتر به جوامع داشته و درمورد چالش ها و عوامل نا امنی در جوامع شان آگاهی بهتر دارند،‌ بدین ملحوظ باید با ایشان مشوره صورت گیرد و آنها  به شکل سیستماتیک شامل برنامه  انتقال ساخته شوند تا اطمینان حاصل گردد که امنیت و برنامه های انتقال موفقانه عملی گردیده است.

برنامه صلح و ادغام مجدد

زنان افغان  از شامل سازی زنان  در شورای عالی صلح و شوراهای ولایتی صلح  استقبال مینمایند .‌ ولی تاهنوز هم عدم شفافیت را دراین عرصه تجربه نموده وهمچنان شمولیت آنها درجامعه تا هنوز هم در سطوح ساختارهای ملی و منطقوی ایجاد شده برای پروسه صلح نظرانداز گردیده است. شبکه زنان افغان از فعالین و رهبران زنان از ولایا ت مختلف افغانستان که آنها آماده اند تا بخشی از پروسه صلح باشند و برای سهمگیری در ابتکار ایجاد صلح به سطح جوامع اظهار آمادگی نموده اند، به نمایندگی ووکالت پرداخته، ولی حکومت افغانستان به آن تاهنوز جواب مثبت ارایه ننموده است. این مهم نیست که طرف مقابل برای مذاکرات کی خواهد بود، زیرا افغانستان نیازمند است تا دیالوگ و مفاهمه را جهت آشتی مجدد با اشتراک مقتضی زنان کشور انکشاف دهد. هر نوع مذاکره باید حد اقل ستندرد های را احترام نموده ورعایت نماید که شامل پذیرفتن تام قانون اساسی افغانستان به شمول تمام التزامات ملی و بین المللی درمورد انکشاف حقوق مساوی زنان درسیاست، تعلیم وتربیه، انکشاف اجتماعی و دیگر حقوق مدنی میباشد. شبکه زنان افغان بصورت دوامدار جهت شامل سازی %30  زنان در سطح رهبری و مدیریت شورای عالی صلح  و شوراهای ولایتی صلح لابی و مذاکره نموده است ولی تا هنوز سطح شامل سازی زنان درسطح رهبری بسیار پائین باقی مانده است.

تعهدات بین المللی بعد از سال 2014

 افغانستان کنونی از افغانستان که در بن 2001 اشتراک کرده ، امروز متفاوت است . با وجود فشارها و چالش ها کشور و مردم افغانستان به حمایت جامعه بین المللی به جلوی پیشرفت  حرکت نموده اند.  اما روی همرفته ، توجه کمک های بین المللی بطور وافر از پروژه های اجتماعی- اقتصادی و انکشافی به سوی حمایت از پروسه های انتقال و صلح منحیث یک بخشی از چهارچوب سیاسی، تغیر جهت داده است. بدین ملحوظ بطور غیرمستقیم کمکهای بین المللی برای آجنداهای سیاسی به مصرف میرسند، نه برای نیازهای اساسی افغانها.

برای ثبات و حفظ دستاوردهای ده سال گذشته، پیمان  ستراتیژیک نیازمند آنست تا منحیث یک سند الزام آور بین حکومت افغانستان و آیالات متحده امریکا تصویب گردد. تمام توافقات دوجانبه و چندین جانبه باید هدف مهم  حفظ و انکشاف حقوق زنان افغان را بطور واضح  تصریح نماید.

همکاریهای منطقوی باید روی محو  فقر روزافزون و شاخص های پایین صحت و تعلیم وتربیه، که آسیای جنوبی را به چالش کشیده است، متمرکزباشد. این موضوع حایز اهمیت است که برنامه همکاریهای منطقوی به آوردن تغیر در وضعیت زنان و اطفال درمنطقه تغیر گردند زیرا که تجربه ما به خصوص درسرحدات  افغانستان و پاکستان نشان میدهد که فقریکی از مهمترین عوامل منازعات بین مردم است. درسال جاری، آسیای جنوبی خودرا در لست چهار منطقه از بدترین مناطق برای زنان درآسیا جاگزین نمود، واین وضعیت منعکس کننده ثبات و صلح درمنطقه نیست. معامله و برخورد با افراط گرایی و تروریزم منطقوی میتواند از طریق تقویت مشارکت  ها و حمایت از زنان منطقه جهت انکشاف صلح و همزیستی و همچنان اتخاذ تدابیر جهت مبارزه  فقر، صورت گیرد واز این طریق به عوامل منازعه در منطقه رسیدگی شده میتواند.

برای جواب به پرسشهای مطبوعات : awn.kabul@gmail.com / 0093700286598